آدامس ها و دندانپزشکی پیشگیری

از آنجایی که قندها نقش مهمی در ایجاد پوسیدگی های دندانی دارند، یکی از روش های کنترل پوسیدگی محدود کردن استفاده از آنها است.
بحث: در دندانپزشکی می توان قندهای قابل تخمیر را (که اصلی ترین آنها ساکاروز است)، با قندهای غیرقابل تخمیر جایگزین کرد. قندهای جایگزینی که اغلب در آدامس ها استفاده می شوند پولیول هایی چون سوربیتول یا زایلیتول هستند.
سوربیتول: این پولیول بیشتر از اینکه به عنوان یک ماده ي‮ غیرپوسیدگی زا باشد، یک ماده با توان پایین ایجاد پوسیدگی در نظر گرفته می شود؛ چرا که استفاده‮ ‬ي مقادیر زیاد آن، تولید اسید در پلاک و تعداد میکروارگانیسم های تخمیرکننده سوربیتول را افزایش می دهد. سوربیتول کمتر از زایلیتول در کنترل پوسیدگی مؤثر است ولی قیمت کمتر آن باعث می شود تولیدکنندگان مواد غذایی توجه بیشتری به آن داشته باشند.
زایلیتول: پولیولی که میکروارگانیسم های پوسیدگی زا توانایی متابولیز آن را ندارند. بنابراین مصرف این ماده PH پلاک را افزایش نمی دهد. استفاده ي مداوم از آدامس های حاوی زایلیتول سبب کاهش استرپتوکوکوس موتانس های بزاق می شود و تجمع پلاک را کاهش می دهد. به علاوه می تواند پیشرفت پوسیدگی های دندانی را متوقف کند.
نتیجه گیری: استفاده از آدامس های حاوی سوربیتول و زایلیتول ٣تا ۵ بار در روز پس از وعده های غذایی و هر بار به مدت حداقل ۵ دقیقه، از تجمع پلاک و دمینرالیزاسیون مینا جلوگیری می کند.

اگر از ارتودنسی ، لمینت و سایر خدمات زیبایی دندان استفاده می کنید توصیه می کنیم از مواد قندی که باعث پوسیدگی دندان هایتان می شود اجتناب کنید.

دندانپزشکی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *